پاره نامه!
مثل همیشه امروز هم روز پرکاری داشتم!
دیروز دم در یک بسته ی پستی بود که روش به فارسی مهر خورده بود! با مامانم قرار گذاشته بودیم که کادوهایی که برام میخره رو پست نکنه چون احتمال رسیدنشون کمه واسه همین منتظر چیزی نبودم! اما خوب بازم این مامان ما کار خودشو کرد! واااای همه ی سوغاتی هایی که از مکه برام آورده بود رو هم فرستاده!! معرکه!! من نمیدونم چرا اینقدر مامانم دوستم داره!!
یک شاگرد دارم که هفته ای یکبار میرم بهش درس میدم! باورم نمیشد که اون هم تولدم یادش بوده و برام کادو گرفته!! این ژاپنی بعضیهاشون بدجور آدمو تو شرمندگی میذارن
همچنان به تمرینهای شنام ادامه میدم اما مدتیه که من وارد یک سلسله مذاکره با سنپایهای کلاب یا بهتر بگم پادگان! شدم که هیچ رقمه به نتیجه نمیرسه!! لج آدمو در میارن اینقدر کله شون سفته و هیچ رقمه حاضر نیستند کوتاه بیان!! حالا بعداً باید از نمونه های سختگیریهای احمقانه شون بنویسم!
فردا امتحان میان ترم محاسبات عددی دارم! آقا میگم تو طول ترم خوندن هم یک دردیه ها!! شب امتحان آدم همش میگه همه رو بلدم و حس کتاب باز کردن نداره!!! آخرش هم لابد میره و گند میزنه به امتحان! یادم باشه ازین به بعد بذارم درسها جمع شه! اینجوری احتمال نمره ی بهتر گرفتنش بالاتره! 
دیروز بعد از ۳ هفته انجام آزمایشهای پایه و آشنا شدن با طرز کار ترانزیستور و دایود و فتودایود و اینا بالاخره وارد مرحله ی اصلی ساختن ماشینمون شدیم! یک اتاق هست که توش پره از چرخ و گیربکس و قطعات مخصوصی که باهاشون میشه ماشین رو سوار کرد! فقط قضیه اینه که برای تصمیم گیری راجع به ماشینمون و شکلش٬ اول احتیاج داریم که تصمیم بگیریم که طبق چه منطقی میخوایم به حرکت درش بیاریم!! اینکه سنسورها دیوارهای کورس رو detect کنن یا خط رو!... حالا بعداً مفصل درموردش میگم!
آقا یک چیزی رو از من آویزه ی گوشتون کنید! کاری رو که دلتون میگه نه٬ به زور بهش نقبولونید!! به دلتون اعتماد کنید و هر کاری که اون گفت بکنید! وقتی هم از اولش گفت نه! هی کشش ندین که حالا ببینم چی میشه٬ حالا ممکنه بعداً نظرش عوض شه!! نه یعنی نه!! دل هیچ وقت اشتباه نمیکنه! همین...
... و حالا من ۲۰ سالم شد!... بیستِ کامل٬ بیستِ تموم٬ بیستِ عالی... 
و من کلی خوشحال گفتم اینم نداره٬ تمام تلاشم رو هم میکردم که خوشحالی تو چهره ام دیده نشه! جالب اینه که طرف برگشته میگه من نمیدونستم شما رو اینجا میبینم که با خودم خودکار بیارم٬ ولی اگه شما واقعاً بخواین که من شمارتونو داشته باشم٬ من تو فلان ساختمون دانشگاه٬ فلان اتاق هستم٬ لطفاً شماره تونو اونجا توی صندوق بندازین!!!!! خیلی سعی کردم که از انگشتان دستم برای جواب بهش استفاده نکنم!!
میخواستم بگم حتماً! باش تا بیام! اگه امر دیگه ای هم داشتین در خدمتیم! شیشه پاک کنی٬ جاروکشی٬ ظرف شوری٬ باغچه بیلی٬ نون خشکی... خلاصه که اگه یک ذره دیگه اونجا وایساده بود ممکن بود اون یکی روی منو ببینه و بره واسه همیشه تو همون صندوق قایم شه!
مرتیکه کلنگ!!... اینا رو گفتم که درس عبرت شه واسه شما که بیخودی تو رودروایسی کسی نمونین! من تا حالا اینجا به خیلی ها شماره غلط داده بودم اما خدا رو شکر چون شهر بی در و پیکره لو نرفته بود! این دفعه نافرم حالم گرفته شد٬ از دفعه دیگه میگم آقاجون من اصلاً موبایل ندارم!!
خدا رو شکر نمره هام خوبه و ژاپنیها هم که از بچه اکتیوها خوششون میاد٬ خیلی به آدم احترام میذارن!... توی یک labی که استادش رو برای بار اول بود میدیدم٬ وقتی ازم پرسید کجایی هستی و گفتم از ایران٬ یکهو برگشت جلوی بقیه ی بچه دبیرستانی و غیر دبیرستانیها گفت: ایرانیها خیلی باهوش و درس خونن!! من که این ریختی
... و اما در رابطه با این کلاب!! فوق العاده جو صمیمی و دوست داشتنی داره و همین باعث میشه که من با اینکه صبح ها جونم در میاد هر روز ساعت ۵ بیدار شم و خودم رو به تمرین برسونم! بچه ها فوق العاده خوبند و اصلاًً اون احساس استرسی رو که ژاپنیها با رفتارشون به خارجی ها منتقل میکنند به من نمیدن! البته خوب فکر کنم که من هم یاد گرفتم که چه جوری خودم رو قاطی ژاپنیها جا کنم... روزی که واسه آزمایش رفته بودم بهم گفتند که کلاب شنا به دو گروه تقسیم میشه: شنای سرعتی واسه مسابقات و واترپلو! کدوم رو میخوای؟ ما هم گفتیم سرعت رو بابا بیخیال٬ علی الحساب بریم ببینیم واترپلو چه جوریاست! رفتن همان و علاقه مند شدن همان! با اینکه به نظرم از فوتبال و راگبی هم خشن تره و تا وقتی که توپ با دستت تماس داره حریف میتونه حتی رو کله ات هم سوار شه٬ اما همین خشونت و مقاومت آب٬ بیشتر ترغیبت میکنه که هر جور شده از پسش بربیای!... سنپایها واقعاً سنپای هستند و همه جوره به من کمک میکنند تا زودتر راه و چاه رو یاد بگیرم! leader کلاب یک پسر سال چهارمیه که از قدرت برقراری ارتباطِ بالایی برخورداره و خیلی هوای تازه واردها رو داره! دخترها با اینکه طبق معمول همیشه خیلی کمند اما اون حسود بازی یا بهل بازی مسخره ی دخترهای ژاپنی توشون نیست یا اگر هم هست اینقدر کمه که من هنوز حس نکردم! یک سنپای سال سومی دارم که خیلی باهاش حرف میزنم٬ چیزی که برام جالب بود این بود که یک بار ازم پرسید که چرا از سال اول وارد کلاب نشدم٬ گفتم اون موقع چون یک تازه وارد بودم خیلی چیزهای دیگه وجود داشت که باید یاد میگرفتم و تا عادت کردن به جامعه ی ژاپنی زمان لازم داشتم٬ یک جورایی که انگار تو گفتنش تردید داشته باشه بهم گفت تو کلابها تازه واردها که اصولاً سال اولی هستند باید کارهای خرحمالی و ببر و بیار رو انجام بدن و وقتی سال دومی شدن دیگه معافند! من که زودی دوزاریم افتاد بهش گفتم ببین٬ برای من اصلاً مهم نیست که سال چندمیم٬ اون جوری که قانون اینجاست با من رفتار کنید! اونم گفت پس به خاطر اونها هم که شده ممکنه یه وقتها ازت کار بخوایم٬ منم گفتم باشه! و نمیدونم چرا حتی یک ذره هم ناراحت نشدم از حرفی که بهم زد٬ حتی خوشحال هم بودم که اینقدر منو از خودشون حس کرده که این مسئله رو باهام درمیون بگذاره! از هر رفتاری که باعث شه بین خودم و ژاپنیهای دور و ورم فاصله ببینم و احساس تنهایی کنم٬ متنفرم!!!... در کل اینکه خیلی به این فعالیت جدید علاقه مند شدم طوریکه جز جداناپذیر برنامه هام شده٬ اما چیزی که نگرانم میکنه تاثیر اون توی روند درسیمه! خوب این خیلی طبیعیه که بعد از ۲ ساعت شنا کله سحر٬ سر کلاسها اینقدر مست خواب باشی که چوب کبریت هم جواب نده و تازه وقتی که میخوابی٬ اینقدر عمیق باشه که خواب هم ببینی!!!